Volg ons op:

Nog geen vijf maanden geleden schreef ik een blog met veel positieve reacties. Want wat vond ik het spannend om bij mijn toenmalig werkgever na zeven jaar op te zeggen. Met gezonde spanning begon ik toch aan een nieuw hoofdstuk. Mezelf een beetje kennende ongetwijfeld weer een hoofdstuk van minimaal 5 jaar. Ik heb het nét niet gehaald; het bleken 4 fantastische maanden.

Met wederom trillende handjes tikte ik eind juli dus maar weer mijn ontslagbrief. Waar ik jarenlang een hekel had aan mensen die op de laatste dag van de maand ontslag nemen, deed ik bijna hetzelfde. Gelukkig is de een-na-laatste dag veel beter. Uiteindelijk ontstonden er mooie gesprekken. Had ik te snel ja gezegd tegen mijn nieuwe werkgever? Hebben ze mij niet weten te raken tijdens de onboarding? Wat hadden we er samen aan kunnen doen om bij elkaar te blijven? Vragen die ik mezelf stelde, maar ook mijn werkgever. Vragen waar je heel lang over na kan denken en waar je ook heel vaak een ander antwoord op kan geven. Conclusie: de match was er simpelweg niet. Kan gebeuren. Toch raar dat ik met 7 jaar arbeidsbemiddeling niet in staat was de juiste plek voor mezelf te vinden.

Waar ik achter ben gekomen, is dat ik misschien toch wel meer een gevoelsmens ben dan ik dacht. En ondanks dat de keuze vijf maanden geleden heel goed voelde, was het vooral een rationele keuze. Achteraf makkelijk praten natuurlijk. Dus nu op zoek naar een nieuwe uitdaging. Waar te beginnen? Zoals het een goede organisatie betaamd hoefde ik niet zelf niet te zoeken, maar kwam de juiste vacature op mij af. In dit geval via LinkedIn. Eén klik op de knop en ik had gesolliciteerd zonder cv. Slechts een paar minuten werk en ik kon rustig in de zon van een biertje genieten. Solliciteren voelde goed!

Benieuwd naar wat een creatief RPO precies doet?

Download direct de whitepaper

Direct de volgende dag belde mijn nieuwe werkgever mij op. Dit gesprek duurde ruim een half uur, waarna we besloten om met elkaar aan tafel te gaan zitten. Ook dit sollicitatiegesprek beviel mij goed. Eigenlijk bij het weglopen wist ik al lang dat ik door wilde naar de tweede ronde. Nu weten de mensen dat ik totaal niet kan pokeren, maar met een ware pokerface beantwoordde ik een paar dagen later -volgens afspraak- het telefoontje dat ik ook wel op tweede gesprek wilde komen. De opdracht die hierbij hoorde stimuleerde mij alleen maar meer. Met een tekenaar bedacht ik een social media campagne die paste bij de vacature waar ik op reageerde. Na een kwartier was het hoge woord eruit tijdens het 2de gesprek; wij willen met elkaar in zee!

Maandag was het dan zo ver. Ik ben nu officieel recruiteer, op pad met mijn laptoppertas. En nee het is geen tikfout, waar mijn beste vrienden mij keurig op attendeerde. Het is een combinatie van recruiter en marketeer. Want wij, uiteraard praat ik nu in wij, geloven dat recruitment en arbeidsmarktcommunicatie specialismes zijn. En één van de belangrijkste onderdelen hiervan is inspelen op emotie. En laat dat nu blijkbaar goed bij me passen als emotioneel mannetje.

Toch gek dat ik dat zelf niet kon

Interessant?

Meer weten over dit onderwerp? Kom in contact met FairSterk